NOG EEN JAAR!
Door: Edwin Huits
Blijf op de hoogte en volg Edwin
29 Januari 2008 | Japan, Tokio
Hallo allemaal!
Inmiddels zijn mijn vluchtgegevens bekend. Ik kom op 16 maart in Nederland aan en ik vertrek op 4 april weer naar Japan. Ik kijk er naar uit om weer even in Nederland te zijn en jullie weer allemaal te zien.
Hier gaat alles in principe prima er zijn steeds minder dingen in het dagelijkse leven in Japan waar ik van op kijk of wat ik als “nieuw” ervaar, vandaar dat het vaak lastig is om iets te vinden om over te schrijven. Ik denk dat mijn leven nu redelijk op het dagelijkse leven lijkt van iemand anders met een baan, een zeer gevarieerde vriendengroep en hobby’s.
Het enige verschil is dan dat ik hier in een zeer veel veiliger land woon, met andere gebruiken, ander eten, een andere taal, ander verkeer, andere normen en waarden, andere TV programma’s en muziek en andere natuur. De details zijn daardoor vaak het interessantste voor mij en iets waar ik erg van kan genieten.
Bijvoorbeeld het verschil tussen de leerlingen hier en de leerlingen die ik had in Nederland... Als ik in Nederland een toets had opgegeven als huiswerk en ik liep de volgende les de klas in om die toets te geven waren er vaak leerlingen die zogenaamd “niet wisten” dat er een toets zou zijn en anders kwamen de leerlingen wel naar mij toe om te vragen of we de toet konden verschuiven naar een andere datum.
Als een docent hier aan de leerling vraagt of hij/zij een toets heeft opgegeven geven de leerlingen eerlijk antwoord en (ook al hebben de meeste leerlingen niet geleerd voor de toets) ze zullen altijd eerlijk zeggen dat ze een toets hebben wanneer dat zo is en ze aanvaarden de slechte score van de toets op een heel andere manier.
Over het volgende punt weet ik van collega’s dat het per school in Japan verschilt, maar het viel me op dat de leerlingen hier niet spieken tijdens een toets. Dat was voor mij wel even wennen en ik vind het eigenlijk wel minder spannend nu, een toets zonder spieken. In Nederland kon ik nog eens wat nieuwe spiekmethodes leren van de leerlingen, maar dat valt hier dus tegen.
Deze eerlijkheid van de leerlingen brengt met zich mee dat je makkelijkere systemen kunt hanteren voor het bijhouden van punten. Een systeem waarvan ik vrij zeker ben dat het in Nederland niet zou werken, maar hier absoluut normaal is, is het volgende:
Als een leerling tijdens een les Engels een vraag volledig in juist Engels beantwoord krijgt deze leerling aan het einde van de les 1 stempel op een vel papier wat de leerling zelf bij zich moet houden. Het aantal stempels vertaald zich later in een cijfer voor spreekvaardigheid.
Het gene wat mij elke keer nog verbaasd is dat de leerlingen zelf aan het einde van de les naar de leraar toekomen en vertellen hoeveel stempels ze zouden moeten krijgen.
Ik denk dat Nederlandse leerlingen in dit systeem heel snel aan de 100 stempels zouden zitten en dat er geen of nauwelijks leerlingen zouden zijn die komen vertellen dat ze die les GEEN stempel hebben verdiend.
Misschien is mijn beeld van Nederland wat negatief geworden in dit opzicht en ik ben benieuwd wat voor een omgekeerde cultuurschok mij te wachten staat als ik over zo’n twee maanden weer even terug ben.
Misschien helaas, voor sommigen van jullie, (maar ik ben er blij mee!) heb ik deze week te horen gekregen dat mijn contract nog weer voor een jaar is verlengd.
Ik realiseer me dat dit iets heel bijzonders is. Normaal gesproken mogen deelnemers aan het JET Programme vanuit Nederland eigenlijk hooguit een jaar in Japan blijven als ALT (voor CIR’s ligt dat iets anders), omdat er te weinig plaatsen zijn voor deelnemers vanuit Nederland (namelijk maar 1). Hoe langer ik hier blijf des te langer ik die plek bezet houd voor andere mensen die willen deelnemen vanuit Nederland.
Nadat ze dus nu voor de tweede keer deze regel voor mij hebben verbroken moet ik er toch maar voorzichtig vanuit gaan dat dit nieuwe contractjaar (van augustus 2008 t/m augustus 2009) mijn laatste jaar in Japan zal gaan worden.
Voor nu echter nog even geen zorgen en dus leuk nieuws zo net voor mijn verjaardag.
Ik kreeg vandaag ook van papa het verlossende nieuws dat de huurders nog wel een jaartje willen bijtekenen en dus moet dat ook allemaal goed gaan komen. Kortom, ik zal dat maar beschouwen als cadeautjes voor mijn verjaardag.
Nou, hopelijk hebben jullie het ook nog allemaal goed daar. Tot de volgende keer!
Liefs,
Edwin
PS: Op dit moment ben ik alleen in de docentenkamer met een onderdirectrice van een van de basisscholen waarop ik werk en zij probeerd mij aan haar nichtje te koppelen. Dat wordt dus nog even spannend... Misschien meer hierover in het volgende bericht;)
Inmiddels zijn mijn vluchtgegevens bekend. Ik kom op 16 maart in Nederland aan en ik vertrek op 4 april weer naar Japan. Ik kijk er naar uit om weer even in Nederland te zijn en jullie weer allemaal te zien.
Hier gaat alles in principe prima er zijn steeds minder dingen in het dagelijkse leven in Japan waar ik van op kijk of wat ik als “nieuw” ervaar, vandaar dat het vaak lastig is om iets te vinden om over te schrijven. Ik denk dat mijn leven nu redelijk op het dagelijkse leven lijkt van iemand anders met een baan, een zeer gevarieerde vriendengroep en hobby’s.
Het enige verschil is dan dat ik hier in een zeer veel veiliger land woon, met andere gebruiken, ander eten, een andere taal, ander verkeer, andere normen en waarden, andere TV programma’s en muziek en andere natuur. De details zijn daardoor vaak het interessantste voor mij en iets waar ik erg van kan genieten.
Bijvoorbeeld het verschil tussen de leerlingen hier en de leerlingen die ik had in Nederland... Als ik in Nederland een toets had opgegeven als huiswerk en ik liep de volgende les de klas in om die toets te geven waren er vaak leerlingen die zogenaamd “niet wisten” dat er een toets zou zijn en anders kwamen de leerlingen wel naar mij toe om te vragen of we de toet konden verschuiven naar een andere datum.
Als een docent hier aan de leerling vraagt of hij/zij een toets heeft opgegeven geven de leerlingen eerlijk antwoord en (ook al hebben de meeste leerlingen niet geleerd voor de toets) ze zullen altijd eerlijk zeggen dat ze een toets hebben wanneer dat zo is en ze aanvaarden de slechte score van de toets op een heel andere manier.
Over het volgende punt weet ik van collega’s dat het per school in Japan verschilt, maar het viel me op dat de leerlingen hier niet spieken tijdens een toets. Dat was voor mij wel even wennen en ik vind het eigenlijk wel minder spannend nu, een toets zonder spieken. In Nederland kon ik nog eens wat nieuwe spiekmethodes leren van de leerlingen, maar dat valt hier dus tegen.
Deze eerlijkheid van de leerlingen brengt met zich mee dat je makkelijkere systemen kunt hanteren voor het bijhouden van punten. Een systeem waarvan ik vrij zeker ben dat het in Nederland niet zou werken, maar hier absoluut normaal is, is het volgende:
Als een leerling tijdens een les Engels een vraag volledig in juist Engels beantwoord krijgt deze leerling aan het einde van de les 1 stempel op een vel papier wat de leerling zelf bij zich moet houden. Het aantal stempels vertaald zich later in een cijfer voor spreekvaardigheid.
Het gene wat mij elke keer nog verbaasd is dat de leerlingen zelf aan het einde van de les naar de leraar toekomen en vertellen hoeveel stempels ze zouden moeten krijgen.
Ik denk dat Nederlandse leerlingen in dit systeem heel snel aan de 100 stempels zouden zitten en dat er geen of nauwelijks leerlingen zouden zijn die komen vertellen dat ze die les GEEN stempel hebben verdiend.
Misschien is mijn beeld van Nederland wat negatief geworden in dit opzicht en ik ben benieuwd wat voor een omgekeerde cultuurschok mij te wachten staat als ik over zo’n twee maanden weer even terug ben.
Misschien helaas, voor sommigen van jullie, (maar ik ben er blij mee!) heb ik deze week te horen gekregen dat mijn contract nog weer voor een jaar is verlengd.
Ik realiseer me dat dit iets heel bijzonders is. Normaal gesproken mogen deelnemers aan het JET Programme vanuit Nederland eigenlijk hooguit een jaar in Japan blijven als ALT (voor CIR’s ligt dat iets anders), omdat er te weinig plaatsen zijn voor deelnemers vanuit Nederland (namelijk maar 1). Hoe langer ik hier blijf des te langer ik die plek bezet houd voor andere mensen die willen deelnemen vanuit Nederland.
Nadat ze dus nu voor de tweede keer deze regel voor mij hebben verbroken moet ik er toch maar voorzichtig vanuit gaan dat dit nieuwe contractjaar (van augustus 2008 t/m augustus 2009) mijn laatste jaar in Japan zal gaan worden.
Voor nu echter nog even geen zorgen en dus leuk nieuws zo net voor mijn verjaardag.
Ik kreeg vandaag ook van papa het verlossende nieuws dat de huurders nog wel een jaartje willen bijtekenen en dus moet dat ook allemaal goed gaan komen. Kortom, ik zal dat maar beschouwen als cadeautjes voor mijn verjaardag.
Nou, hopelijk hebben jullie het ook nog allemaal goed daar. Tot de volgende keer!
Liefs,
Edwin
PS: Op dit moment ben ik alleen in de docentenkamer met een onderdirectrice van een van de basisscholen waarop ik werk en zij probeerd mij aan haar nichtje te koppelen. Dat wordt dus nog even spannend... Misschien meer hierover in het volgende bericht;)
-
29 Januari 2008 - 07:51
Martijn Ras:
Hoi Ed,
Ik lees weer met veel plezier je stukje, blij dat je het daar zo naar je zin hebt.
Wij hopen je ook te zien als je even in Nederland bent.
Ik ga je verhaal ook even aan mijn leerlingen voorschotelen, heerlijk!!
Groetjes,
Martijn en Marieke -
29 Januari 2008 - 10:47
Teddy:
He Eddy,
geweldig, ik nodig je alvast uit voor een etentje met mijn gezin als je in Nederland bent. Volgens mij ben je als mens / persoon toch wel het nodige verandert... ik wil het graag in een gesprek / ontmoeting ervaren.
Trouwens ik heb Nederlandse en niet-Nederlandse studenten... en de eerste groep stelt me voor veel minder grote problemen dat de tweede groep. Culturele kaders kunnen erg verschillend zijn . Non-verbale taal kan erg verschillend geinterpreteerd worden. Heb jij daar voorbeelden van?
Een recent voorbeeld van mij: Een Nederlandse jonge vrouw geeft een Egyptische man een duw (tik) tegen het achterhoofd. Het is absoluut bedoeld als een vriendschappelijk gebaar, vergezeld van de opmerking: "He M., wij willen jou niet missen hoor!"
Maar M. kan de vriendschappelijke interpretatie niet oppakken: a. In Egypte raken vrouwen een man niet aan. b. Een tik aan het hoofd, in het openbaar, is de ultieme vernedering; 'deze volwassen man is een kind... de moeite niet waard'.
Toelichting / uitleg werkt niet... Egyptenaar M. blijft in eigen gevoelens vastzitten.
Hmm, dit zegt natuurlijk wat van persoon M., maar ik bemerk dit type misvattingen wel in de volle breedte als het gaat om niet-Westerse culturen.
Hmm, misschien komt de Japanse cultuur toch dichterbij de Nederlandse dan de Arabische!?
Hoe dan ook heb je er een mooi voorbeeld van!?
O ja, weet je trouwens wie Teddy is?
Groetjes Teddy
-
29 Januari 2008 - 11:10
Tom En Akemi:
Fantastisch Edwin gefeliciteerd.
Ik ervaar het precies zo. Als je eenmaal gezien en ervaren hebt hoe veilig en mooi een samenleving kan zijn en je ziet dan hoe de Nederlandlandse samenleving steeds verder afglijdt is het heel moeilijk om hier nog te aarden. Wij hebben daarom besloten om aan het einde van dit jaar defenitief terug te gaan. Ik ben nu bezig met mijn lerarengraad Engels te halen en ga binnenkort stage lopen op een school in Nijmegen. Vertel ik je nog meer over wanneer je hier weer even bent. Ik hoop dat je tijd hebt om ons even aan te doen en dan zullen ik en Akemi een oerhollandse maaltijd voor je klaarmaken. Tot binnenkort! Groetjes Tom en Akemi -
29 Januari 2008 - 16:54
Marvin:
Eddie, alvast van harte gefeliciteerd met je verjaardag over 2 dagen. De cultuurschok die jij krijgt bij het terugkomen zal denk ik het tegenovergestelde zijn van de cultuurschok die ik kreeg na mijn tijd in de VS, toen was Nederland ineens een Walhalla. :-) Maar we zullen de tijd hier zo aangenaam mogelijk voor je maken ;-) Tot binnenkort.
Groetjes. -
29 Januari 2008 - 19:16
Frederique:
Hi Edwin,
Alvast gefeliciteerd met je verjaardag! En gefeliciteerd met je contractverlenging. Ga je schamen voor het feit dat je de plaats bezet houdt voor andere mensen die naar Japan willen ;)
Ik ben momenteel op zoek naar een leuke reis naar de VS en/of Canada of Australie voor augustus/september. Mocht iemand dit lezen en op zoek zijn naar een reismaatje: mail me dan op frederique1@hotmail.com :) Alleen reizen is zó duur! :(
Mocht je een feestje geven als je terugbent, laat het me dan even weten haha! Veel plezier nog daar!
Knuffel,
Frederique -
29 Januari 2008 - 19:18
Mark:
Hey Eddy!
Alvast van harte proficiat! Allereerst met je verjaardag en allertweedst met je mogelijk derde Japanjaar!
Hope to see you soon in het koude kikkerlandje
Groetz,
Mark -
29 Januari 2008 - 19:38
Tom:
Gaaf dat je nog een jaar mag blijven, Gefeliciteerd! En ook vast voor je verjaardag natuurlijk! Groeten uit New York en tot binnenkort! :)
-
29 Januari 2008 - 20:04
Mark:
Hey Eddy!
Alvast van harte proficiat! Allereerst met je verjaardag en allertweedst met je mogelijk derde Japanjaar!
Hope to see you soon in het koude kikkerlandje
Groetz,
Mark
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
