De eerste dag in Yamato-Town
Door: Webmaster
Blijf op de hoogte en volg Edwin
29 Augustus 2006 | Japan, Tokio
Vanwege de drie typhoons die over Japan zouden komen (waarvan er eentje over Tokyo kwam) kon een aantal vliegtuigen niet opstijgen. Ons vliegtuig kon echter zonder problemen vertrekken.
Wel hadden we wat last van turbulentie door een van de typhoons, maar als ik heel eerlijk ben is een typhoon verder (in mijn ervaring tot nu toe) niet meer dan een gemiddelde dag in Nederland waarop het regent en iemand even in je oor blaast. Niets om je echt zorgen over te maken dus.
Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Kumamoto was het wachten op de bagage. Dit was in een afgesloten ruimte, dus ik ging er niet vanuit dat we al contact zouden kunnen hebben met mensen die ons zouden komen oppikken. Tot opeens meerdere mensen van de groep waarmee we in het vliegtuig hadden gezeten zeiden: “Hey Edwin! Look at that!”
Ik keek om en toen zag ik opeens een groep mensen staan met een soort van spandoek/poster waar mijn naam op stond en waar tekeningen op stonden en het Japans voor “welkom in Yamato-cho”. Verder stonden er allerlei mensen klaar die met Nederlandse vlaggetjes aan het zwaaien waren. Even kreeg ik het gevoel alsof ik de koningin was die op 30 april op Schiphol aankwam nadat ze in haar eentje het wk voetbal had gewonnen. Erg bijzonder dus.
Ik was eerlijk gezegd nog uitgeput van de wilde karaokeavond en van de korte nachtrust, maar ik probeerde maar zo enthousiast mogelijk te reageren op mijn “fans”.
Ondanks het feit dat ik het liefste in mijn bed zou liggen kon ik zelfs erg genieten van de toeristische route die we namen naar Yamato-cho vanaf Kumamoto. Dit was een rit die zo’n 3 uur duurde (exclusief het traditioneel Japanse etentje waarop ik werd getrakteerd), terwijl een gemiddelde rit van Kumamoto naar Yamato-cho maar anderhalf a twee uur duurt.
Elke keer opnieuw als je met Japanners gaat eten wordt er weer gevraagd of je wel met “hashi” (eetstokjes) kunt eten. Terwijl ik me in dit geval meer zorgen maakte over of zij nog wel konden eten met de stank van mijn zweetvoeten. Na zo’n vliegreis en de ongelooflijke hitte schaamde ik me toch wel een beetje om mijn schoenen uit te moeten doen. Maargoed, dat is nu eenmaal de Japanse stijl en ergens was het ook wel weer fijn om even op blote voeten te kunnen lopen.
Buiten de vrouw (Mika-san) waarbij ik in huis zou komen voor de eerste paar dagen sprak niemand Engels. Dus de gesprekken tijdens de rit vonden voornamelijk plaats tussen Mika-san en mij.
Ik was in eerste instantie een klein beetje teleurgesteld over het wat armoedige landschap. Helaas geen landschappen zoals je die ziet in Japanse schilderijen en minder bananenbomen, palmbomen of andere exotische planten dan ik had gehoopt te zien.
Totdat we opeens de grens bereikten met Yamato-town. Het landschap werd opeens een stuk mooier en ik had plotseling zoiets van: “ok. Hier kan ik wel een jaar overleven.”
Na een heerlijke maaltijd en even bijkomen in het “futuro” (bad) ging ik die dag maar eens vroeg naar bed.
Wel hadden we wat last van turbulentie door een van de typhoons, maar als ik heel eerlijk ben is een typhoon verder (in mijn ervaring tot nu toe) niet meer dan een gemiddelde dag in Nederland waarop het regent en iemand even in je oor blaast. Niets om je echt zorgen over te maken dus.
Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Kumamoto was het wachten op de bagage. Dit was in een afgesloten ruimte, dus ik ging er niet vanuit dat we al contact zouden kunnen hebben met mensen die ons zouden komen oppikken. Tot opeens meerdere mensen van de groep waarmee we in het vliegtuig hadden gezeten zeiden: “Hey Edwin! Look at that!”
Ik keek om en toen zag ik opeens een groep mensen staan met een soort van spandoek/poster waar mijn naam op stond en waar tekeningen op stonden en het Japans voor “welkom in Yamato-cho”. Verder stonden er allerlei mensen klaar die met Nederlandse vlaggetjes aan het zwaaien waren. Even kreeg ik het gevoel alsof ik de koningin was die op 30 april op Schiphol aankwam nadat ze in haar eentje het wk voetbal had gewonnen. Erg bijzonder dus.
Ik was eerlijk gezegd nog uitgeput van de wilde karaokeavond en van de korte nachtrust, maar ik probeerde maar zo enthousiast mogelijk te reageren op mijn “fans”.
Ondanks het feit dat ik het liefste in mijn bed zou liggen kon ik zelfs erg genieten van de toeristische route die we namen naar Yamato-cho vanaf Kumamoto. Dit was een rit die zo’n 3 uur duurde (exclusief het traditioneel Japanse etentje waarop ik werd getrakteerd), terwijl een gemiddelde rit van Kumamoto naar Yamato-cho maar anderhalf a twee uur duurt.
Elke keer opnieuw als je met Japanners gaat eten wordt er weer gevraagd of je wel met “hashi” (eetstokjes) kunt eten. Terwijl ik me in dit geval meer zorgen maakte over of zij nog wel konden eten met de stank van mijn zweetvoeten. Na zo’n vliegreis en de ongelooflijke hitte schaamde ik me toch wel een beetje om mijn schoenen uit te moeten doen. Maargoed, dat is nu eenmaal de Japanse stijl en ergens was het ook wel weer fijn om even op blote voeten te kunnen lopen.
Buiten de vrouw (Mika-san) waarbij ik in huis zou komen voor de eerste paar dagen sprak niemand Engels. Dus de gesprekken tijdens de rit vonden voornamelijk plaats tussen Mika-san en mij.
Ik was in eerste instantie een klein beetje teleurgesteld over het wat armoedige landschap. Helaas geen landschappen zoals je die ziet in Japanse schilderijen en minder bananenbomen, palmbomen of andere exotische planten dan ik had gehoopt te zien.
Totdat we opeens de grens bereikten met Yamato-town. Het landschap werd opeens een stuk mooier en ik had plotseling zoiets van: “ok. Hier kan ik wel een jaar overleven.”
Na een heerlijke maaltijd en even bijkomen in het “futuro” (bad) ging ik die dag maar eens vroeg naar bed.
-
29 Augustus 2006 - 12:11
Jan P:
Nou "Koningin Edwin"...klinkt goed allemaal. Als het je dan maar niet naar de kop stijgt.
Met vlaggende groet vanaf het gooise matras,
JP -
29 Augustus 2006 - 12:41
Corleone L.:
De lucht van zweetvoeten naar de kop stijgt...., lijkt mij ook niet prettig!
En ik kan het weten, toch Edwin??(Duitsland I, zo'n 40 / 45 min. van de grens)
groetjes aan de fans!
Leken deze fans misschien nog op een voor jou niet onbekende Taiwanese schone...?
Bassie -
29 Augustus 2006 - 13:01
Koen, Marjo, Margriet, Monique,:
Wat een mooie foto's. We zijn jaloers, maar ook trots op je. Wie het laatst lacht, ......
Veel liefs (gemeend) van het Hezeland. -
30 Augustus 2006 - 11:02
Hooria:
heey mener huids als goed met u en is het leuk daar :P en vind je ut leuk baan -
30 Augustus 2006 - 16:34
Hooria:
kei vett daar ..egt moooi land"{ -
01 September 2006 - 07:39
Henriëtte BV:
Hoi Edwin,
Fijn om te horen dat alles goed gaat. Hier op school volgen we je. Kun je mij even mailen ivm een ll van vorig jaar? Ik vind 't niet prettig om over een ll openlijk te mailen.
Veel plezier en succes nog.
Gr. Henriëtte -
01 September 2006 - 08:35
Liet En 4zw B3:
Hoi Edwin
In het lokaal van ZW kijken wij samen even op jouw site. Zo te lezen gaat het goed met je. "Kom je nog een keer kijken op Hezeland?" vragen de leerlingen.
Voorlopig zeker niet denk ik!
Groeten van ons allemaal -
01 September 2006 - 15:56
Sandy:
HeeJ meneer huits:D
Z0 te horen heb je ut daar g0ed naar je ziN:D
Hahah ik mis dat wel een beetje dat we geen les meer van u hebben want we hadden best vaak schik met ons groepje nouJa veel plezier groetjes xx sandy -
24 September 2008 - 16:57
Hooria:
heey alles goed daar,ben je er nog steeds in japan.
groetjes Hooria
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
