De "enkai machine" draait weer! (of: nog)
Door: Webmaster
Blijf op de hoogte en volg Edwin
13 September 2006 | Japan, Tokio
Omdat ik niet helemaal helder meer ben is het misschien verstandig dat ik dit bericht zo kort mogelijk houd. Maar, je moet iets te doen hebben als je wacht totdat de was eindelijk eens klaar is (zucht)...
Vandaag heb ik weer eens een enkai gehad. Inmiddels ga ik er vanuit dat iedereen wel weet waar ik het dan over heb, gezien het feit dat dit nu al de zoveelste is.
Ik bedacht alleen dat ik nog niet eerder foto's had gemaakt van een enkai.
Vanavond was mijn welkomsfeest van Soyo Chugako (Soyo Junior High) en heb ik mijn foto-toestel maar eens meegenomen.
Helaas was dit niet de doorsnee enkai waarbij je terecht komt in een tatami-mat izakaya (Japanse stijl pub/kroeg), maar gewoon een iets uit de hand gelopen diner.
Vrijdag heb ik weer een enkai en volgende week vrijdag sowieso ook weer, dus misschien komen die foto's dan later nog ter illustratie van een gemiddelde enkai.
Verder heb ik vandaag (in het kader van de culturele uitwisseling) maar eens het poldermodel in praktijk gebracht in Japan.
Ik begon me namelijk een beetje op te winden tijdens een vergadering. Volgens mij denken ze echt dat ik superman ben of zo, of op zijn minst super-sensei die alles aankan en alles kan, alles weet, overal bekwaam in is, overal voor opgeleid is en dus ook alles wel eventjes doet. Ik vond dat het tijd werd om ze eens wakker te schudden en kennis te laten maken met de realiteit. Ze wilde mij namelijk (naast de "basisschoolkinderenklus" ) ook lesmateriaal laten ontwikkelen voor volwassenen, een lesboek over fonetiek laten schrijven, speciale spraaklessen laten doen en dan wilden ze mij ook nog eens gaan inzetten als gastdocent op academische colleges.
Allemaal fantastisch natuurlijk en op zich ook nog uitvoerbaar door mij, maar toch echt niet allemaal en zeker niet tegelijk (met dan ook nog eens een fulltime baan op middelbare scholen, basisscholen, het schoolbestuur en het provinciehuis).
Het werd dus echt even tijd voor onderhandeling en concessies!
Omdat mijn supervisor (die dit leuke plan opgedragen had gekregen van de baas van het schoolbestuur) mijn kritiek eerst weer moet terugkoppelen aan haar baas duurt het tenminste nog een week voordat ik hier uitsluitsel over heb.
Omdat ik vandaag iets heb gedaan wat eigenlijk totaal tegen de Japanse cultuur ingaat voelde ik me best rot na deze vergadering.
Nog neergeslagen moest ik vervolgens meteen aanschuiven bij een journalist van de plaatselijke krant. Die wilde mij namelijk interviewen voor de eerstvolgende editie.
En hij had het fantastische idee dat daar dan ook vijf foto's van mij bij moesten komen. Ik denk dat hij blij mag zijn als één van die vijf foto's überhaupt gelukt is.
Daarna dus naar de izakaya voor mijn welkomsenkai en nu eindelijk naar bed (de was is namelijk klaar).
Welterusten!
Oja, Teddy als je echt geïnteresseerd bent naar de enorme lijst van producten die hier gescheiden worden stuur me dan even een e-mailtje, dan mail ik je een lijst terug met alle info.
Vandaag heb ik weer eens een enkai gehad. Inmiddels ga ik er vanuit dat iedereen wel weet waar ik het dan over heb, gezien het feit dat dit nu al de zoveelste is.
Ik bedacht alleen dat ik nog niet eerder foto's had gemaakt van een enkai.
Vanavond was mijn welkomsfeest van Soyo Chugako (Soyo Junior High) en heb ik mijn foto-toestel maar eens meegenomen.
Helaas was dit niet de doorsnee enkai waarbij je terecht komt in een tatami-mat izakaya (Japanse stijl pub/kroeg), maar gewoon een iets uit de hand gelopen diner.
Vrijdag heb ik weer een enkai en volgende week vrijdag sowieso ook weer, dus misschien komen die foto's dan later nog ter illustratie van een gemiddelde enkai.
Verder heb ik vandaag (in het kader van de culturele uitwisseling) maar eens het poldermodel in praktijk gebracht in Japan.
Ik begon me namelijk een beetje op te winden tijdens een vergadering. Volgens mij denken ze echt dat ik superman ben of zo, of op zijn minst super-sensei die alles aankan en alles kan, alles weet, overal bekwaam in is, overal voor opgeleid is en dus ook alles wel eventjes doet. Ik vond dat het tijd werd om ze eens wakker te schudden en kennis te laten maken met de realiteit. Ze wilde mij namelijk (naast de "basisschoolkinderenklus" ) ook lesmateriaal laten ontwikkelen voor volwassenen, een lesboek over fonetiek laten schrijven, speciale spraaklessen laten doen en dan wilden ze mij ook nog eens gaan inzetten als gastdocent op academische colleges.
Allemaal fantastisch natuurlijk en op zich ook nog uitvoerbaar door mij, maar toch echt niet allemaal en zeker niet tegelijk (met dan ook nog eens een fulltime baan op middelbare scholen, basisscholen, het schoolbestuur en het provinciehuis).
Het werd dus echt even tijd voor onderhandeling en concessies!
Omdat mijn supervisor (die dit leuke plan opgedragen had gekregen van de baas van het schoolbestuur) mijn kritiek eerst weer moet terugkoppelen aan haar baas duurt het tenminste nog een week voordat ik hier uitsluitsel over heb.
Omdat ik vandaag iets heb gedaan wat eigenlijk totaal tegen de Japanse cultuur ingaat voelde ik me best rot na deze vergadering.
Nog neergeslagen moest ik vervolgens meteen aanschuiven bij een journalist van de plaatselijke krant. Die wilde mij namelijk interviewen voor de eerstvolgende editie.
En hij had het fantastische idee dat daar dan ook vijf foto's van mij bij moesten komen. Ik denk dat hij blij mag zijn als één van die vijf foto's überhaupt gelukt is.
Daarna dus naar de izakaya voor mijn welkomsenkai en nu eindelijk naar bed (de was is namelijk klaar).
Welterusten!
Oja, Teddy als je echt geïnteresseerd bent naar de enorme lijst van producten die hier gescheiden worden stuur me dan even een e-mailtje, dan mail ik je een lijst terug met alle info.
-
14 September 2006 - 18:26
Haike:
Jouw dagboek volg ik nog steeds met veel plezier.
Hierbij steekt mijn dagelijkse 'drag' wel heel
flets af.
Maar ach, geluk zit vaak juist in die gewone dingen. Vliegeren...(!)
Lekker buiten werken met mooi weer. Het was vandaag bijna 30 graden.
Ben weer met een mooie opdracht bezig.
Edwin ik vind het heel leuk om te lezen waar je allemaal mee bezig bent.
Het plezier en enthousiasme vonkt er van af.
Voor nu groet ik je hartelijk en weer tot gauw.
Doei doei.
-
15 September 2006 - 09:18
Tom&Akemi:
Edwin onthoud goed je bent geen Japanner en ten tweede zouden ze een Japanner niet zoveel vragen. Ze weten dat je een buitenlander bent en weten dat je je bezwaard voeld om te weigeren vandaar de vele verzoekjes.
Ten tweede heeft de een functionaris geen idee van wat andere functionarissen al reeds aan je gevraagd hebben en daarnaast geen flauw idee van hoe jouw dagelijkse leven en tijdbesteding eruit zien. Mijn advies: LAAT JE NIET GEBRUIKEN!!
Nee is Nee ook ik Japan.
Daar hoef je je niet rot over te voelen. In Huis ten bosch werd mij ook van alles gevraagd door van alles en iedereen en op een gegeven moment kom je om in het werk en lukt uiteindelijk niets wat alleen maar leidt tot teleurstelling voor alle partijen en vooral jezelf.
Dit zinnentje van Akemi moet je goed onthouden:
sumimasen ga Boku wa ima shigoto ga ippai nanode muri desu. (Het spijt me maar ik zit al tot over mijn oren in het werk en dit kan ik er niet meer bij doen). Je moet grenzen stellen. Omdat jij iemand bent die eeen heel goed en groot hart heeft en tot op het absurde af je best doet om je aan te passen gaan ze inderdaad denken dat je de super-man bent.
Jeremy die al veel langer in Japan was heeft mij geleerd jezelf wat minder Japans en wat meer buitenlands op te stellen.
Jou taak is de buitenlander uithangen en een beetje engels geven. In de JET instructie staar engels geven ergens op de 6 plaats. Het buitenlander zijn en de buitenlandse cultuur uitdragen staat op 1.
Probeer het niet te goed te doen Edwin maar neem wat tijd voor jezelf. Anders ga je op een gegeven moment een afkeer van Japan krijgen. Ik vind Japan een heel fijn land maar de truc is om niet in het systeem mee te draaien maar als buitenlande buiten het systeem om te leven. Je hebt dan wel alle voordelen van winkels die 24 uur per dag open zijn en de snelle service, goede medische zorg en de nieuwste mobiele telefoon maar niet de makken van een 90 urige werkweek. Doe het wat kalmer aan en wees een beetje meer de buitenlander. Je stoot echt niemand voor het hoofd want aangezien niemand weet hoeveel werk je al precies hebt kun je met dat ene zinnentje alles oplossen. Iedereen begrijpt dat ippai ippai is. Ook in Japan. Dan is het geen kwestie van onwil maar van overmacht.
Japanners doen dit trouwens ook. Dat is het met honne en tatemae en dat is de sleutel tot de Japanse cultuur. Het gaat er niet om hoe het is maar hoe je het brengt. Ik wens je veel succes en als je hulp nodig hebt met Japanse excuus zinnentjes dan mail maar even. Groetjes Tom en Akemi -
15 September 2006 - 18:26
William Gooren:
Groetjes van (inmiddels) klas 2A! Nu jij weg bent heb ik het Engelse stokje over mogen nemen. Maar als ik de berichten zo lees, en de foto's zo zie, kun je ook aardig overweg met de Japanse stokjes!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
